Ted & Felix

Deze toch al warme ochtend liep de spreekwoordelijke temperatuur nog hoger op. De directie, de voetjes in een koel voetbad en cocktails binnen handbereik, werd bruut gestoord door een heuse deurwaarder. Zijn aanzegging: onmiddellijk de aankomst van etappe 15 vrijgeven of de consequenties aanvaarden. En die zouden niet mals zijn, afgaande op de donderwolkblik in des deurwaarders ogen. Nou is de directie de beroerdste niet, dus is per omgaande de falende klerk in ons datacenter aan het werk gezet. Kortom, de uitslagen zijn nu wereldwijd te bekijken. De disciplinaire maatregelen volgen.

Ondertussen heeft de directie mij verlof gegeven om de aankomst op de Champs Élysées te aanschouwen. De KLM-tickets waren al in huis en “De Heren” hadden dringende andere bezigheden. Althans volgens het aangehechte kattenbelletje. Ik vrees dat het anders ligt.

“Parijs is nog ver”, kent u die uitdrukking? Om op tijd te zijn ben ik tegen de middag al naar Schiphol getogen. De baliemedewerker (m/v/*) was optimistisch. “Ah, naar Parijs, komende zondag. Goed nieuws: er is een kleine kans dat u die nog haalt. Sluit maar aan in rij 747. Goede reis alvast.” Of dat laatste bedoeld was voor de vlucht of voor de gang naar het toestel is me even niet helder. Vooralsnog sta ik zo’n beetje op 2/3 van de rij. Mensen vóór mij beweren dat na pakweg een week het wachten wel begint te wennen…
Iets verderop veel reclame voor goksites op de informatieschermen. Zelfs Jacques’ Casino! Afgewisseld met een bemoedigende filosofische mededeling: “Parijs is nog ver”.

Beste mensen: een goede derde Tourweek gewenst!